Γεωργιάδης Κώστας

Ο Γεωργιάδης Κώστας είναι ο άνθρωπος που οδήγησε την ελληνική ποδηλασία σε κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ως ομοσπονδιακός προπονητής την περίοδο 2004-2008. Σήμερα ποδηλατικά βρίσκεται στο Π.Ο. Βέλος και επανασυνδέεται προπονητικά με τον Βολικάκη Χρήστο, με τον οποίο έζησαν μαζί την κατάκτηση ενός Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 2005.

1. Το 2008 φτάσατε ως Ομοσπονδιακός προπονητής την Εθνική ομάδα Σπριντ στην 7η θέση της Παγκόσμιας Κατάταξης. Τότε δηλώσατε πως οι βάσεις έχουν τεθεί και ότι αυτό που απομένει είναι να γίνει επένδυση στα κεκτημένα. Πέτυχε όσα της άξιζε από τότε η Εθνική ομάδα Σπριντ;

Ναι, είναι αλήθεια πως φτάσαμε στην 7η θέση της Παγκόσμιας κατάταξης σε ομαδικό αγώνισμα και μάλιστα σε αγώνισμα όχι αθλοπαιδιάς, αλλά αγώνισμα με επίδοση χρόνου. Φανταστείτε κάτι σαν 4Χ100 στον στίβο. Και όχι σε έναν αγώνα αλλά στην ετήσια Παγκόσμια κατάταξη. Το πιο σημαντικό όμως είναι πως αυτό το πέτυχαν νεαροί αθλητές που είχαν τις προπονητικές και αγωνιστικές προσαρμογές αλλά και τις επιτυχίες, από την εφηβική κατηγορία.

Αυτό για να επιτευχθεί θέλει γνώσεις, έρευνα, στήριξη, χρόνο και κόστος. Ήταν ένα σχέδιο 4ετούς σχεδιασμού που είχα καταθέσει τότε στην Ομοσπονδία και ακολουθούσαμε (κατά το δυνατόν) αυτήν την ρότα. Οι επιτυχίες σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο δεν άργησαν να έρθουν. Οι δημόσιες σχέσεις της ομάδας με τους πρωταγωνιστές στο διεθνές στερέωμα ήταν σε άριστη κατάσταση. Την ομάδα την υποστήριζε επιστημονικό προσωπικό σε όλους τους τομείς. Γι’ αυτό και ήρθαν οι επιτυχίες.

Μετά την αποχώρησή μου, πέραν του προπονητικού team, άλλαξε και η φιλοσοφία. Άλλαξαν και οι συνθήκες. Δεν υπήρχαν οι προ της Ολυμπιάδας της Αθήνας παροχές, αλλά ούτε και αυτές που είχαμε εμείς στο δρόμο προς το Πεκίνο. Όπως κατ’ επανάληψη έχω δηλώσει, για να συνεχίσουμε ανοδικά χρειαζόταν επένδυση στα κεκτημένα. Η Εθνική ομάδα χρειαζόταν στήριξη, νέους στόχους, ηγέτη για να την καθοδηγήσει και πόρους για να πραγματοποιήσει το πρόγραμμα της. Δυστυχώς όλα αυτά δεν υπήρξαν, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που απαιτείτο. Δεν δόθηκαν στους ελπιδοφόρους πρωταθλητές μας ο χρόνος και οι πόροι για να βελτιωθούν ακόμη περισσότερο και να καταξιωθούν στην παγκόσμια ποδηλασία.

Θεωρώ πως δεν πέτυχε όσα της άξιζε η Εθνική ομάδα σπριντ. Χαθήκαν και τα κεκτημένα. Σκεφτείτε μιλάμε για ομάδα! Μα… υπάρχει ομάδα;

Υπάρχουν μεμονωμένες προσπάθειες που ευτυχώς έχουν το ταλέντο, την όρεξη για δουλειά, τις σωστές βάσεις και την στήριξη της Ομοσπονδίας καθώς και της οικογένειάς τους.

Φτάνει όμως μόνο αυτό; Χρειάζεται η ομαδικότητα, ο προγραμματισμός, ο καλώς νοούμενος ανταγωνισμός μεταξύ πολλών ισάξιων που ανεβάζει το επίπεδο και βέβαια η εξατομίκευση και στήριξη της μονάδας από όλους, όταν και όπου χρειάζεται.

2. Ποιο είναι το μυστικό που οδήγησε την Εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο; Και τι πιστεύετε ότι λείπει αυτή την στιγμή από την Εθνική ομάδα;

Δεν είναι ένα, είναι πολλά. Το πάθος και η μετάδοσή του, η θετική ενέργεια, η μεθοδικότητα, ο σχεδιασμός, το «know – how”, όλα αυτά τόσο για να πείσεις τους προϊσταμένους σου, όσο και για να εμπνεύσεις τους αθλητές σου.

Λείπει η βιτρίνα. Λείπει η εικόνα της ομάδας «πρότυπο» που θα κάνει να ασχοληθούν και να δουλέψουν εκατοντάδες για να ενταχθούν σ’ αυτήν. Λείπει η φροντίδα των άξιων. Άμα υπάρξει αυτό, τουλάχιστον ως προς την κορυφή της πυραμίδας, τότε η βάση αποκτάει γερά θεμέλια και μεγαλώνει όλο το οικοδόμημα.

3. Πως βλέπετε το μέλλον της Εθνικής ομάδας Πίστας;

Αν δεν αλλάξουν τα οικονομικά δεδομένα, το μέλλον θα στηριχθεί σε ατομικές, μεμονωμένες προσπάθειες. Με ατομικούς προπονητές όπως στον στίβο (γίνεται σε πολλές προηγμένες ποδηλατικά χώρες –ειδικά στην πίστα). Στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις παρατηρείται συνέχεια το φαινόμενο, την κάθε εθνική ομάδα να την συνοδεύουν 4 -5 (στην ουσία ατομικοί) προπονητές. Τελευταία στο Grand Prix της Αθήνας, η Ρωσία συμμετείχε με 4 αθλητές και είχε 3 προπονητές. Αυτό προυποθέτει αντικειμενικές προκρίσεις και προκαθορισμένα tests, κριτήρια χρόνου για συμμετοχή σε μεγάλα events κ.α. Κάτι που είναι σαφώς πιο εύκολο, στα αγωνίσματα πίστας που υπάρχει το χρονόμετρο.

4. Τι σημαίνει ο Βολικάκης Χρήστος για την ελληνική ποδηλασία;

Ο Χρήστος Βολικάκης είναι ο αθλητής που μπορεί. Βρίσκεται στο ανώτατο Παγκόσμιο επίπεδο αγωνιστικά. Το έχει αποδείξει και το αποδεικνύει σε κάθε συμμετοχή του. Πρέπει να τον φροντίσουμε, να τον σεβαστούμε, να μάθουμε από αυτόν, να μεταδώσουμε την πίστη και την ενέργειά του στους νεότερους. Έχει μεγάλη εμπειρία και αυτοπεποίθηση και είναι καθήκον όλων μας να του παρέχουμε όσα του χρειάζονται για να ανυψώσει με την προσπάθειά του, το Ελληνικό ποδηλατικό κύρος. Είναι και υποχρέωσή μας για τους νεότερους ταλαντούχους αθλητές. Ο ίδιος έχει αποδείξει ότι μπορεί. Ήταν αυτός που έδειξε τον δρόμο και πιστοποίησε ότι «μπορούμε και εμείς».

Μας άνοιξε τους ορίζοντες. Είναι η βιτρίνα μας και το πολυτιμότερο “προϊόν” μας.

5. Θα μπορέσει η Ελλάδα να αναδείξει άλλον αθλητή αυτού του επιπέδου;

Νομίζω πως το δύσκολο ήταν η αρχή. Αυτό που πέτυχε ο Χρήστος ήταν η αρχή και κάθε αρχή και δύσκολη. Ο Χρήστος έκανε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του και θα το ξανακάνει. Εμείς τι κάνουμε στην συνέχεια; Και η εμπειρία μου έχει δείξει πως ένας αθλητής ή προπονητής δεν φτάνει. Χρειαζόμαστε Διοικητικούς Παράγοντες με όραμα και πάθος. Να ξεπεράσουν τα όρια της ελληνικής νοοτροπίας, όπως έκανε ο Χρήστος.

Για τέτοιο επίπεδο χρειάζεται στήριξη, μέθοδος και όχι μόνο ταλέντο. Απευθύνετε σας παρακαλώ την ερώτηση στους διοικητικούς!

6. Στην Θεσσαλονίκη έχετε αναπτύξει κάποιες σημαντικές ποδηλατικές διοργανώσεις. Που στοχεύουν μελλοντικά;

Αυτή είναι μια ερώτηση που θα έπρεπε να απευθύνετε στην πρόεδρο του Βέλους κ. Δάκου, η οποία ήταν και η εμπνευστής του Διεθνούς Ποδηλατικού Διήμερου που οργανώθηκε για τους εορτασμούς των 50 χρόνων από την ίδρυση του ιστορικού συλλόγου. Η μεγάλη επιτυχία της διοργάνωσης συντέλεσε στην καθιέρωσή της και απ’ οσο γνωρίζω, κάθε χρόνο ο στόχος ανεβαίνει και ψηλότερα.

7. Ποιες προτάσεις θα κάνατε για ουσιαστική ανάπτυξη των ποδηλατικών ακαδημιών;

Για να λειτουργήσει κάτι καλά και σωστά και να αποδώσει καρπούς θέλει δομές και γνώσεις. Πρέπει πρώτα από όλα να πιέσουμε να διδάσκεται στα Τ.Ε.Φ.Α.Α. όλης της χώρας η επιλογή, αλλά και η ειδικότητα του μαθήματος της ποδηλασίας. Οι καθηγητές-προπονητές που θα αποφοιτήσουν θα γνωρίζουν πλέον με ποιον τρόπο θα κρατηθεί, θα αναπτυχθεί αλλά και θα φέρει καρπούς αυτή η προσπάθεια των Σωματείων. Επίσης πρέπει με συντονισμό της Ομοσπονδίας να λειτουργούν οι ακαδημίες όλων των Σωματείων κάτω από τις ίδιες δομές και προπονητικές αρχές.
Το ποδόσφαιρο και το ποδήλατο είναι τα πρώτα παιχνίδια και αθλήματα που εξασκεί ένα μικρό παιδί. Πρέπει να γνωρίζουμε να κρατήσουμε τα μικρά ταλέντα κοντά στο άθλημα με παιδαγωγικές ασκήσεις και παιχνίδια χωρίς να εξαντληθούν τα σωματικά και ψυχολογικά αποθέματα των λιλιπούτειων αθλητών.

8. Η καλύτερη σύνθεση Ομαδικού Σπριντ στην ιστορία της ελληνικής ποδηλασίας ποια είναι κατά την γνώμη σας;

Οι προπονητές λένε ότι καλύτερη ομάδα είναι αυτή που κερδίζει. Άρα βάσει επίδοσης η ομάδα που χάρισε στην χώρα μας την 4η Ολυμπιακή θέση δικαιωματικά θεωρείται η καλύτερη. Από εκεί και πέρα κρατάω στο αρχείο μου στατιστικά. Στατιστικά στοιχεία με τους χρόνους κάθε ομάδας, κάθε αθλητή, κάθε στροφής, σε ποιο ποδηλατοδρόμιο και με τι πάτημα. Φυσικά πρέπει να λάβουμε υπόψη με σεβασμό και τις εποχές χρονολογικά, όπως και τα ποδηλατοδρόμια. Οι προπονητικές μέθοδοι και εξοπλισμός αλλάζουν. Όλοι αυτοί οι παράμετροι βοηθάνε στην αξιοκρατική επιλογή της σημερινής ικανότερης ομάδας, που θα την επιλέξω όταν και άμα αυτό μου ζητηθεί.

9. Στιγμές που θα ξεχωρίζατε στην καριέρα σας ως Ομοσπονδιακός προπονητής;

Η πρώτη στιγμή είναι αυτή του καθορισμού στόχων. Καθορισμός της επίτευξης της απόλυτης επιτυχίας. Αυτό για να συμβεί έπρεπε να βιώσω την παρακάτω κατάσταση, τις παρακάτω συγκυρίες:

Στην Κούβα το1998 (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων) η Ρίτα Ελληνικάκη κατετάγη 4η στο αγώνισμα των πόντων. Η πίστα είχε μήκος 333,3μ και η διάρκεια του αγωνίσματος ήταν 60 στροφές (20χλμ). Κάθε 6 στροφές είχε σπριντ. Η Ρίτα ήταν περισσότερο σπρίντερ αθλήτρια, παρά αντοχής.

Φυσικά για να σπριντάρει και να κερδίσει ενδιάμεσο σπριντ σε αγώνισμα πόντων η αθλήτρια έπρεπε κατά την διάρκεια του αγώνα να ενημερωθεί νωρίτερα ώστε να πάρει θέση ψηλά στο τερέν και να πλασαριστεί σε καλή θέση, εύκολα, χωρίς σπατάλη ενέργειας, πριν το καμπανάκι. Έτσι σε ένα χαρτί έγραψα με το στυλό τα πολλαπλάσια του 6, αντίστροφα όμως, από το 60 προς το 0 και πρόσθετα 2 ώστε να γνωρίζω ποιο είναι το Lap μία στροφή πριν το καμπανάκι, ώστε να ειδοποιήσω την αθλήτρια (στα ελληνικά – οι άλλοι προπονητές και οι αθλήτριες δεν καταλάβαιναν) για να είναι με φόρα από ψηλά και έτοιμη για το σπριντ. Ήταν δύσκολο την ώρα του αγωνίσματος να κάνουν τις πράξεις οι άλλες αθλήτριες, πράγμα που δεν έκαναν ούτε οι προπονητές τους. Αυτή η τακτική πέτυχε. Μερικές φορές – μην σας πώ τις περισσότερες – με απλές σκέψεις πετυχαίνεις πράγματα που δεν πετυχαίνουν οι μεγαλύτεροι ερευνητές.

Η Ρίτα κέρδιζε το ένα σπριντ μετά το άλλο. Είχε μαζέψει πάρα πολλούς πόντους-βαθμούς και ήταν πρώτη με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη. Το κυνήγι των σπριντ την είχε εξαντλήσει. Στις 15 στροφές πριν τον τερματισμό ξεκόλλησαν 3 αθλήτριες. Η Ρίτα δεν μπόρεσε να τις κολλήσει. Η Γαλλίδα, η Γερμανίδα, η Αυστραλέζα ήταν πίσω. Υπέθεσα ότι θα κυνηγήσουν και θα τις πιάσουν,έτσι επέλεξα να συνεργαστεί μαζί τους ώστε να τις πιάσουν. Αυτό δεν συνέβη όμως. Οι τρεις ξεκολλημένες αθλήτριες έκλεισαν γύρο μόλις 4 στροφές πριν τον τερματισμό το γκρουπ, και η Ρίτα κατετάγη τελικά 4η. Τότε υπήρχε ο παλιός κανονισμός πως όποιος έκλεινε στροφή, κέρδιζε. Ο φωτεινός πίνακας των αποτελεσμάτων δεν άλλαξε και είχε την Ρίτα με 35 βαθμούς πρώτη. Οι θεατές και οι προπονητές που δεν τους αφορούσε το συγκεκριμένο αγώνισμα (αλλά και προς έκπληξή μου και αυτοί που συμμετείχαν σε αυτό) έδιναν συγχαρητήρια στην Ρίτα και σε μένα για την νίκη. Πίστεψαν ότι είχε κερδίσει η Ρίτα. Πίστεψαν πως η Ελλάδα είχε 1η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Μα εμείς δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε τέτοιο πράγμα, πως το πιστεύουν οι άλλοι για εμάς… ήταν η απορία μου! Μα πως υποτιμάμε έτσι τους εαυτούς μας; Το Έθνος μας; Έχουμε αυτό το δικαίωμα;

Στις απονομές πέρασε η ριγέ φανέλα της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας κυριολεκτικά από δίπλα μου. Θα μπορούσα να την αγγίξω, σκέφτηκα. Θα μπορούσε όμως και η Ρίτα να ήταν Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Πρέπει και έγινε αυτοσκοπός μου, να πάρει η Ελλάδα μία τέτοια φανέλα.

7 χρόνια μετά η απονομή της Φανέλας του Παγκόσμιου Πρωταθλητή εφήβων Χρήστου Βολικάκη, ήταν η επιβράβευση και η επίτευξη του στόχου. Η κορυφαία στιγμή στην καριέρα μου. Σίγουρα η αποστολή στην Βιέννη το 2005 (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων) έμεινε αξέχαστη από τις επιδόσεις σχεδόν όλων των αθλητών. Η ομάδα του Ομαδικού σπριντ κατετάγη 5η και ο Βασίλης Γαλάνης 6ος στο Σκράτς. Δεν ήταν όμως οι κατατάξεις. Ήμασταν μέσα στους πρωταγωνιστές και αυτό φαινόταν από την συνολική παρουσία των αθλητών αλλά και από την συμπεριφορά των αντιπάλων.

Την ίδια χρονιά η αγκαλιά του Γιάννη Ταμουρίδη μετά το αργυρό μετάλλιο στους Πόντους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών στο Los Angeles και τα δάκρυα χαράς και συγκίνησης (δεν τράβηξε και αυτός λίγα εκείνη την εποχή). Αργότερα την δύσκολη Ολυμπιακή χρονιά του 2008 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών το χάλκινο μετάλλιο στο Κειρίν από τον Χρήστο Βολικάκη εξασφαλίζοντάς του και την ατομική πρόκρισή του για το Πεκίνο.

9. Υπάρχει πιθανότητα να σας ξαναδούμε στο μέλλον προπονητή της Εθνικής ομάδας Πίστας;

Οι καιροί αλλάζουν. Ίσως τώρα είναι πιο δύσκολο. Είναι ακριβώς όπως με τον αθλητή που πάνω στην νεανικότητά του και στην κορύφωση της φόρμας του έρχονται οι σπουδές, μετά ο στρατός και μετά ο στόχος ξεθωριάζει. Εκεί πρέπει κάποιος να του μιλήσει. Να ρισκάρει μαζί του. Να πιστέψει μαζί του. Έτσι και με μένα. Τόλμησα να κάνω μεγάλες αλλαγές στην ζωή μου. Επένδυσα πάνω στο επάγγελμα του Προπονητή ποδηλασίας. Είχα και τις βάσεις, από αθλητής, απόφοιτος Τ.Ε.Φ.Α.Α., διορισμένος γυμναστής με εμπειρία, προπονητική εμπειρία σε μεγάλο ποδηλατικό Σωματείο. Προπονητής Εθνικής εφήβων – ανδρών Πίστας και Δρόμου. Όπως χρειάζεται σεβασμός στους αθλητές έτσι και στους προπονητές. Αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα στην ποδηλατική κοινωνία.

Απλά περιμένω “κάποιον να μου μιλήσει. Να ρισκάρει μαζί μου. Να πιστέψει μαζί μου”.

10. Οι στόχοι που έχετε θέσει με την ομάδα του Π.Ο. Βέλος;

Οι ομάδες σήμερα περνάνε μία μεταβατική περίοδο. Η περίοδος της αλλαγής. Οικονομικοί πόροι δεν υπάρχουν. Οι περισσότεροι από τους αθλητές που γυμνάζονται πλέον είναι αυτοί που το αντέχουν οικονομικά και όχι οι δυνατότεροι. Είναι πολύ σκληρό να προπονείς έναν αθλητή που έχει δυνατότητες και να μην συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα επειδή δεν έχει τους οικονομικούς πόρους είτε αυτός είτε η ομάδα του. Είναι πολύ δύσκολο να έχεις μια στρωμένη ομάδα και να χάνονται οι αθλητές για να βρουν κάποια θέση εργασίας. Νομίζω πως αυτές οι δυσκολίες επηρεάζουν όλων την απόδοση. Καταλήγεις τελικά, ο στόχος κάθε σεζόν να είναι να βρεθούν οι οικονομικοί πόροι για να συντηρηθεί η ομάδα και αυτό είναι λάθος. Πρωταθλητισμός σημαίνει πρόοδος και πορεία εμπρός και αυτό κοστίζει. Στην παρούσα φάση η θέση μου στην ομάδα έχει να κάνει περισσότερο με την μεταλαμπάδευση των γνώσεων στους νεότερους προπονητές ώστε να αναλάβουν τα ηνία για την νέα εποχή. Το ΒΕΛΟΣ είναι ένας μεγάλος σύλλογος και οι στόχοι είναι πάντα υψηλοί.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • Digg
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS

Άρθρα που ίσως σας ενδιαφέρουν:

  • Δεν βρέθηκαν σχετικά άρθρα

Τα σχόλια σας

comments

Leave a Comment


+ 3 = 6

Email
Print
WP Socializer Aakash Web